Atmosfer bilimciler, orman açıklıklarındaki karmaşık hava akışlarını ölçmek için uzun yıllardır Taylor hipotezi adı verilen matematiksel yaklaşımı kullanıyor. Bu yöntem, meteoroloji kulelerinde belirli bir noktada yapılan zamansal ölçümleri, geniş bir alandaki uzamsal bilgiye dönüştürmeyi mümkün kılıyor.
Ancak yeni bir araştırma, bu geleneksel yaklaşımın özellikle heterojen orman arazilerinde sınırlarının bulunduğunu ortaya koyuyor. Bilim insanları, Taylor hipotezine alternatif olarak eliptik model adı verilen daha kapsamlı bir yaklaşım geliştirdi. Bu model, zaman-mekan korelasyon fonksiyonlarının geometrisine odaklanarak daha doğru sonuçlar üretebiliyor.
Araştırma ekibi, orman açıklığında 3.1 metre yükseklikte konumlandırılmış dağıtık sıcaklık sensörleri kullanarak kapsamlı ölçümler gerçekleştirdi. Aynı zamanda türbülans özelliklerini anlamak için girdap kovaryans sistemi de kullanıldı.
Çalışmanın sonuçları, rüzgarın orman kenarlarına paralel olduğu durumlarda Taylor hipotezinin geçerliliğinin azaldığını gösteriyor. Bu durumda zaman-mekan korelasyon fonksiyonları düz çizgiler yerine eliptik eğriler şeklinde davranış sergiliyor. Bulgular, atmosfer bilimlerinde kullanılan geleneksel ölçüm yöntemlerinin karmaşık arazilerde yeniden değerlendirilmesi gerektiğini işaret ediyor.