18. yüzyıl müzik tarihinin en ilginç dönemlerinden biri olan Barok'tan Klasik'e geçiş süreci, sadece müzikal değil aynı zamanda matematiksel açıdan da büyüleyici özellikler taşıyor. Language Log'da yayınlanan bir yazı, bu dönemin önemli bestecilerinden Domenico Scarlatti ile geometrik bir şekil olan dodekahedral (on iki yüzlü düzenli çokyüzlü) arasındaki beklenmedik bağlantıya dikkat çekiyor.
Scarlatti'nin müzikal yapılarında görülen simetri ve düzenlilik, matematikçilerin düzenli çokyüzlülerde aradığı mükemmellikle paralellik gösteriyor. Dodekahedral, on iki pentagonal yüze sahip Platonik katılardan biri olarak, antik çağdan beri matematikçilerin ilgisini çeken geometrik formlardan biri.
Bu dönemde yaşamış besteciler arasında Baldassare Galuppi gibi az bilinen ama önemli isimler de bulunuyor. Galuppi ve çağdaşları, müzikal kompozisyonlarında matematiksel oranları ve geometrik düzenlilikleri bilinçli olarak kullanıyorlardı.
Müzik teorisi ile matematik arasındaki bu derin bağlantı, günümüz bilim insanları tarafından yeniden keşfediliyor. Harmonik seriler, frekans oranları ve simetrik yapılar, hem müzikal eserlerde hem de geometrik formlarda benzer ilkelere dayanıyor.