Binlerce yıldır insanoğlunun dikkatini çeken gelgit olayı, 18. yüzyıldan bu yana çifte su kabarması modeli ile açıklanıyor. Bu teoriye göre, Ay'ın çekim kuvveti Dünya'nın her iki tarafında büyük su şişkinlikleri oluşturuyor. Ancak bu şişkinliklerin fiziksel varlığı hiçbir zaman deneysel olarak kanıtlanmamıştı.
Fransa merkezli araştırmacılar, AVISO'nun Jason-3 uydusu aracılığıyla 2021 yılında toplanan verileri kullanarak kapsamlı bir analiz gerçekleştirdi. 362.370 farklı okyanus noktasında Ay'ın açısal pozisyonuna bağlı istatistiksel inceleme yapıldı.
Araştırmanın en çarpıcı bulgusu, beklentilerin tam tersi sonuçlar vermesi oldu. Çifte kabarma modelinin öngördüğü su yükselme bölgelerinde (0-45 ve 135-180 derece ay açıları), düşük gelgitlerin sayısı sürekli olarak yüksek gelgitlerden fazla çıktı. Tam tersi durumda ise, su çekilmesi beklenen bölgelerde yüksek gelgitler daha sık gözlemlendi.
Bu bulgular, üç asırdır bilim dünyasında kabul gören gelgit teorisinin yeniden gözden geçirilmesi gerektiğini işaret ediyor. Okyanus dinamiklerini anlamamızda paradigma değişikliği yaratabilecek bu keşif, deniz seviyesi değişimleri ve iklim araştırmaları için de önemli sonuçlar doğurabilir.