1970'lerin ortasında yayımlanan Hite Raporu, cinsellik araştırmaları tarihinde bir kırılma noktası oldu. Shere Hite, o güne kadar akademik çevrelerde pek sorulmamış bir soruyu sormakla işe başladı: Kadınlar cinsellikten ne istiyor, neden hoşlanmıyor ve kendi bedenlerini nasıl tanımlıyor?
Bu soru kulağa basit gelse de dönemin bilimsel ikliminde son derece radikaldi. Kinsey raporlarından Masters ve Johnson'ın laboratuvar çalışmalarına kadar uzanan cinsellik araştırmaları, kadın deneyimini çoğunlukla erkek perspektifinden ya da gözlemlenebilir fizyolojik tepkiler üzerinden ele almıştı. Kadınların öznel anlatıları ise bilimsel veri olarak nadiren ciddiye alınmıştı.
Hite'ın yaklaşımı farklıydı. Binlerce kadına ayrıntılı, açık uçlu anketler gönderdi ve yanıtları doğrudan, yorum katmadan aktardı. Bu yöntem, nitel araştırma açısından da alışılmışın dışındaydı; katılımcıların kendi seslerinin ön plana çıkması hedeflenmişti.
Bulgular dönemin egemen varsayımlarını sarstı. Pek çok kadın, yaygın cinsel normların kendi zevk ve istekleriyle örtüşmediğini açıkça ifade etti. Özellikle kadın orgazmına ilişkin klinik tanımların gerçek deneyimlerle ne denli çeliştiği gün yüzüne çıktı.
Hite Raporu yalnızca akademik değil, toplumsal da bir etki yarattı. Kadınların cinsel deneyimlerini kendi ağızlarından okumak, hem bireyler hem de sağlık profesyonelleri için yeni bir referans noktası oluşturdu. Rapor, feminist hareketle de derin bir bağ kurdu; bedensel özerklik ve cinsel eğitim tartışmalarına güçlü bir zemin sağladı.
Bugün Hite'ın mirası, cinsel sağlık araştırmalarında katılımcı merkezli yaklaşımların öncüsü olarak değerlendiriliyor. Kadın cinselliğine dair bazı kör noktaların hâlâ araştırılmayı beklediği düşünüldüğünde, onun sorduğu soruların güncelliğini koruduğu görülüyor.