1987 yılında Büyük Macellan Bulutu'nda gözlemlenen süpernova patlaması, astronomlar için sadece spektaküler bir gökyüzü olayı değil, aynı zamanda evrenin en gizemli parçacıklarını anlamamıza yardımcı olacak bir laboratuvar görevi görüyor. Bilim insanları, bu tarihi süpernova verilerini kullanarak aksiyon benzeri parçacıklar (ALP) adı verilen teorik parçacıkların izini sürmeye devam ediyor.
Yeni araştırma, yıldızların dönüşünün bu arayışı nasıl etkilediğini inceliyor. Araştırmacılar, 13, 14 ve 18 güneş kütlesi ağırlığında üç farklı yıldız modeli kullanarak iki boyutlu süpernova simülasyonları gerçekleştirdi. Yıldızların demir çekirdeklerinin başlangıçta sabit durumda ve saniyede 1 radyan hızla dönen versiyonlarını karşılaştırdılar.
Sonuçlar şaşırtıcıydı: dönen yıldızlarda merkezi füzyon bölgelerinin sıcaklığı düşüyor. Bunun nedeni, dönmenin yarattığı merkezkaç kuvvetinin çekirdeği desteklemesi ve böylece sıcaklığı azaltması. Sıcaklık düştükçe, bu hipotetik ALP parçacıklarının üretimi de azalıyor.
Bu durum, bilim insanları için ikili bir sonuç doğuruyor. Bir yandan, dönen yıldızlardan daha az ALP sinyali alınması bu parçacıkları tespit etmeyi zorlaştırıyor. Öte yandan, mevcut gözlem sınırları içinde ALP'lerin var olabileceği parametre aralığı genişliyor. Araştırma, karanlık madde ve temel fizik araştırmalarında önemli bir rol oynayabilecek bu egzotik parçacıkların arayışında yeni bir boyut kazandırıyor.