Dünyanın en büyük kamu projelerinden biri olan Olimpiyat Oyunları, teorik olarak mükemmel bir öğrenme laboratuvarı gibi görünüyor. Her dört yılda bir tekrarlanan bu dev organizasyonun, önceki deneyimlerden yararlanarak maliyetleri düşürmesi beklenirdi. Ancak yeni bir araştırma, bu beklentinin tam tersine bir durumla karşılaştığımızı ortaya koyuyor.
ArXiv'de yayınlanan çalışma, 1960'tan 2024'e kadar uzanan 64 yıllık dönemde Olimpiyat projelerinin maliyet aşımı verilerini analiz ederek çarpıcı bir sonuca ulaşıyor: Olimpiyatlar öğrenmiyor ve sürekli aynı hataları tekrarlıyor. Araştırmacılar bu durumu 'öğrenme miyopisi' kavramıyla açıklıyor.
Çalışmaya göre, coğrafi mesafe, zaman aralıkları ve her ev sahibi komitenin geçici organizasyon yapısı bir araya gelerek üst düzey öğrenmeyi engelliyor. Her Olimpiyat kendi başına taktik seviyede öğrenmeler gerçekleştirse de, bu bilgiler bir sonraki organizasyona aktarılamıyor ve stratejik gelişime dönüşemiyor.
Araştırmacılar, bu 'mekansal-zamansal engeli' aşmak için dört farklı strateji öneriyor: aşamalı yaklaşım, merkezileştirme, ademi merkeziyetçilik ve gerçek opsiyonlar stratejisi. Sonuç olarak, Olimpiyatların sürdürülebilir hale gelmesi için radikal reformlara ihtiyaç duyulduğunu vurguluyor.